Σκέψεις για τη φωτογραφία






«Σε έναν πολιτισμό που είναι αποκομμένος από τις ρίζες του στο χώμα, παραγεμισμένος με ανούσια πράγματα και τυφλός από τις άκαρπες επιθυμίες, η κάμερα μπορεί να γίνει ένας δρόμος εξέλιξης του εαυτού μας, ένα μέσο για να ανακαλύψουμε εκ νέου όλες τις εκφάνσεις της βασικής μορφής που είναι η φύση, η πηγή μας».

Edward  Weston









«...το ασπρόμαυρο μου δίνει τη δυνατότητα να συγκεντρωθώ στην ένταση των προσώπων, στη συμπεριφορά τους, στο βλέμμα τους, χωρίς να με παρασύρει το χρώμα. Δεν είναι έτσι η πραγματικότητα, ωστόσο, όταν κοιτάζουμε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία εισέρχεται μέσα μας, τη χωνεύουμε και ασυνείδητα τη χρωματίζουμε. Το ασπρόμαυρο, αυτή η αφαίρεση αφομοιώνεται από τον θεατή, ο οποίος στη συνέχεια ιδιοποιείται την φωτογραφία. 
Τη φύση και τους ανθρώπους για να τους φωτογραφίσεις πρέπει να τους αγαπήσεις και να τους σεβαστείς. Γι αυτό χωρίς δισταγμό επιλέγω το ασπρόμαυρο. Αυτή τη δύναμη του ασπρόμαυρου τη βρίσκω εκπληκτική. Το ασπρόμαυρο είναι η προτίμησή μου, η επιλογή μου, ο εξαναγκασμός που μου δημιουργεί δυσκολίες...»   

Sebastião Salgado: "De ma terre a la Terre"









«Τέχνη είναι η συγκίνηση των αισθήσεων, η χαρά του πνεύματος που μετρά και εκτιμά, η αναγνώριση μιας αξονικής αρχής που αγγίζει το βάθος του είναι μας. Τέχνη είναι εκείνη η καθαρή δημιουργία του πνεύματος που μας δείχνει, σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις, τα υπέρτατα όρια της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Και ο άνθρωπος νιώθει απέραντη ευτυχία, όταν αισθάνεται ότι δημιουργεί».

Le Corbusier: "Vers une Architecture", 1923











Jessica Lange, "Highway 61"

 

 Γεννημένη το 1949 στο Κλοκέτ της Μινεσότα, με ρίζες φινλανδικές, γερμανικές και ολλανδικές. Σπούδασε καλές τέχνες για ένα μικρό διάστημα στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα κι έπειτα αναχώρησε για το Παρίσι, όπου έμαθε την τέχνη της παντομίμας με καθηγητή τον Ετιέν Ντεκρού. Το 1973 επέστρεψε στις ΗΠΑ και σπούδασε υποκριτική στη Νέα Υόρκη, ενώ ταυτόχρονα δούλευε ως σερβιτόρα και μοντέλο.

Μετά την υποκριτική, η φωτογραφία είναι το μεγάλο πάθος της Τζέσικα Λάνγκ και κάτι πολύ περισσότερο από χόμπι. Στα είκοσί της παντρεύτηκε τον καθηγητή της, φωτογράφο Φρανσίσκο Γκράντε. Οι δυο τους ταξίδεψαν στο Μεξικό πριν φύγουν για το Παρίσι. Στην πραγματικότητα, όμως, άρχισε να ασχολείται σοβαρά με τη φωτογραφία τη δεκαετία του 1990, όταν ο τότε σύντροφός της, θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός Σαμ Σέπαρντ, επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στη Γερμανία, της έφερε δώρο μια Leica.

Ο Αυτοκινητόδρομος 61, έμεινε στην ιστορία από τον Μπομπ Ντίλαν και το άλμπουμ του "Highway 61 Revisited". Ξεκινά από τα  καναδικά σύνορα, διέρχεται από οκτώ αμερικανικές πολιτείες και καταλήγει στη Νέα Ορλεάνη. Η ηθοποιός Τζέσικα Λάνγκ μεγάλωσε στη Μινεσότα,  έζησε στη Λουιζιάνα και ταξίδεψε αμέτρητες φορές μέσω του Highway 61, μήκους 1400 μιλίων.

Το φωτογραφικό της λεύκωμα με τίτλο “Highway 61” που κυκλοφόρησε το 2019 από τον εκδοτικό οίκο PowerHouse Books αποτελεί ένα προσωπικό  ταξίδι στην πιο ιστορική διαδρομή της Αμερικής. «Αυτές οι φωτογραφίες είναι ένα χρονικό του τι παραμένει και τι έχει εξαφανιστεί», έγραψε η Λανγκ στο σημείωμά της.
«Είναι η ιστορία της κοινής μας εθνικής κληρονομιάς όπως την είδε μία από τις πιο ταλαντούχες καλλιτέχνιδες της γενιάς της», αναφέρει ο εκδοτικός οίκος στο σημείωμά του.

 


"Highway 61"

Germaine Krull, 1897–1985



 


Η πρωτοπόρος της avant-garde φωτογραφίας και του κολάζ.



Η Krull γεννήθηκε στην Ανατολική Πρωσία το 1897, από Γερμανούς γονείς. Το 1919 μετά τις σπουδές φωτογραφίας στο Μόναχο συνδέθηκε με τα αριστερά πολιτικά κινήματα της εποχής. Μετά το  1925 έχοντας κάνει κάποιες αξιόλογες φωτογραφίες γυμνών κατά τα πρώιμα στάδια της καριέρας της - αξιοσημείωτα για την ελευθερία, το ύφος και το θέμα τους - βρίσκεται στην Ολλανδία, όπου γοητευμένη από τις μεταλλικές κατασκευές και τους γερανούς στις αποβάθρες, ξεκινάει μια σειρά φωτογραφιών που έμειναν στην ιστορία της φωτογραφίας ως Nouvelle Vision, λόγω της πρωτοποριακής τότε γωνίας λήψης.  

'Εζησε μία ζωή μποέμικη σε τέσσερις ηπείρους και υπήρξε το πρότυπο της σεξουαλικά απελευθερωμένης "Νέας Γυναίκας", Neue Frau (New Woman).




Germain Krull


Δημήτριος Καλούμενος, ο φωτογράφος της Πόλης

 



 Μία από τις μεγαλύτερες μορφές του ελληνικού φωτορεπορτάζ, που έμεινε γνωστός στο χώρο της δημοσιογραφίας με το ψευδώνυμο «Κωνσταντινουπολίτης», γεννήθηκε το 1912, στην Κωνσταντινούπολη, από γονείς Τηνιακούς. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από το Κτικάδο και της μητέρας του από τη Στενή της Τήνου. Μαθητής ακόμα, βίωσε τα γεγονότα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, της Μικρασιατικής Καταστροφής και του σταδιακού αφελληνισμού της Πόλης.

Αποφοιτώντας από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο, έδειξε ιδιαίτερη κλίση για τη δημοσιογραφία. Το 1933 ανέλαβε θέση στελέχους στο Πρακτορείο Εφημερίδων Κωνσταντινούπολης. Μετά το 1940, συνεργάστηκε με τοπικές εφημερίδες της Κωνσταντινούπολης αλλά και ως ανταποκριτής των Εφημερίδων «Έθνος» και «Μακεδονία».

Ο Δημήτριος Καλούμενος καταγόταν από οικογένεια φωτογράφων. Ο πατέρας του Πέτρος από το 1890 ήταν μύστης της φωτογραφικής τέχνης. Ο θείος του Ματθαίος ασχολείτο επαγγελματικά με τη φωτογραφία από το 1900 και ήδη το 1918 λειτουργούσε, συνεταιρικά με κάποιον Ιταλό, ένα μεγάλο κατάστημα, το «Φωτοσπόρ». Το 1924 δημιούργησε το μεγαλύτερο φωτογραφείο στην Τουρκία, το «Fotolumiere», αντιπροσωπεύοντας αγγλικές, γαλλικές και γερμανικές εργοστασιακές φίρμες.

Παίρνοντας τα πρώτα μαθήματα φωτογραφίας από την οικογένειά του, ο Δ. Καλούμενος προσλήφθηκε το 1940 από τον Πατριάρχη Βενιαμίν ως φωτογράφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενώ επί των ημερών του Αθηναγόρα Α΄ (1940-58), διετέλεσε επίσημος φωτογράφος-δημοσιογράφος της Πατριαρχικής Αυλής. Με το φακό του απαθανάτισε μία σειρά από γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία του ελληνισμού και της γειτονικής μας χώρας. Επισκέψεις επισήμων, πορτρέτα πατριαρχών, δημόσια κτίρια, ναοί, εκκλησιαστικά κειμήλια, τοποθεσίες, αλλά και περιστατικά που συγκλόνισαν την εκκλησιαστική ζωή, όπως το βουλγαρικό σχίσμα.




Δημήτριος Καλούμενος


Μartin Munkasci, η γέννηση της φωτογραφίας μόδας

 



'Οταν το 1933 ο Munkacsi οδήγησε κάποιες κυρίες της υψηλής κοινωνίας στην εξοχή για να  τις φωτογράφησει δεν κατάλαβε  ότι δημιούργησε με αυτή την έμπνευσή του τη πρώτη φωτογράφιση μόδας. Η φωτογραφία μόδας έως τότε δεν υπήρχε, την ανακάλυψαν και την καλλιέργησαν τα περιοδικά ποικίλης ύλης. Το 1909  είναι το έτος  με τις μεγάλες καινοτομίες στην τέχνη και στην επιστήμη. Το περιοδικό Vogue αποφασίζει να ασχοληθεί με τη γυναίκα και δημοσίευει τις πρώτες φωτογραφίες Κυριών της καλής κοινωνίας. Πρώτος φωτογράφος του περιοδικού ο Κόμης Adolf de Meyer, φωτογραφίζει με τρυφερή ευαισθησία  τις κόρες των αριστοκρατών, μιας τάξης που άρχιζε να σβήνει. 

Διάδοχός του στο περιοδικό ανέλαβε ο Edward Steichen  που φωτογραφίζει τα μοντέλα του στο στούντιο ακίνητα σαν αγάλματα.  Το 1933 η διευθύντρια του Vogue  Carmel Snow ανακαλύπτει τον Munkacsi, έναν αθλητικό φωτογράφο, που έφερε επανάσταση στη φωτογραφία μόδας και στο περιοδικό της.




Μartin  Munkasci


Από το Blogger.
Back to Top