Σκέψεις για τη φωτογραφία


"...το ασπρόμαυρο μου δίνει τη δυνατότητα να συγκεντρωθώ στην ένταση των προσώπων, στη συμπεριφορά τους, στο βλέμμα τους, χωρίς να με παρασύρει το χρώμα. Δεν είναι έτσι η πραγματικότητα, ωστόσο, όταν κοιτάζουμε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία εισέρχεται μέσα μας, τη χωνεύουμε και ασυνείδητα τη χρωματίζουμε. Το ασπρόμαυρο, αυτή η αφαίρεση αφομοιώνεται από τον θεατή, ο οποίος στη συνέχεια ιδιοποιείται την φωτογραφία. 
Τη φύση και τους ανθρώπους για να τους φωτογραφίσεις πρέπει να τους αγαπήσεις και να τους σεβαστείς. Γι αυτό χωρίς δισταγμό επιλέγω το ασπρόμαυρο. Αυτή τη δύναμη του ασπρόμαυρου τη βρίσκω εκπληκτική. Το ασπρόμαυρο είναι η προτίμησή μου, η επιλογή μου, ο εξαναγκασμός που μου δημιουργεί δυσκολίες..."   
Sebastião Salgado: "De ma terre a la Terre"



Salgado and his wife Lelia in Terra










Μουσείο Φωτογραφικών Μηχανών Τάκη Αϊβαλή




Ο Παναγιώτης Αϊβαλής γεννήθηκε στο Μυστρά στις 10 Μαρτίου 1934. Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Σπάρτη και φεύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου συνεχίζει τις σπουδές του στο Harpur University της Νέας Υόρκης.  Σπουδάζει στο New York Institute Of Photography και παίρνει το πτυχίο του με ειδικότητα στην φωτογραφία μόδας και τη διαφήμιση.
Μετά την αποφοίτησή του, παραμένει στην Σχολή όπου διδάσκει για τρία έτη.

Το 1967 έρχεται στην Ελλάδα και εργάζεται για ένα χρόνο στην διαφημιστική εταιρεία «Γκρέκα» του Αρ. Σκυλίτση.  Στη συνέχεια ανοίγει δικό του στούντιο φωτογραφίας, όπου φωτογραφίζει επί δεκαπέντε χρόνια κατ’ αποκλειστικότητα για το εξαμηνιαίο περιοδικό μόδας «Modehellas» και επί δώδεκα χρόνια για το εξαμηνιαίο περιοδικό «The shoe and leather goods export magazine». Ιδρυτικό μέλος της ΕΦΕΔΗΦ (Ένωση Φωτογράφων Ελλάδος Δημιουργικής Φωτογραφίας) και μέλος του μουσείου της Kodak στη Νέα Υόρκη.

Συνεργάστηκε με τις τράπεζες Εθνική, Ιονική και Λαϊκή γιά τις πολιτιστικές τους εκδόσεις, τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού, βιομηχανίες, βιοτεχνίες και την Phillip Morris για την οποία φωτογραφίζει κατά αποκλειστικότητα διαφημιστικά των τσιγάρων Malboro για τις Aραβικές Χώρες και την Αφρική.

Το 1985 προσλαμβάνεται σαν Διευθυντής του φωτογραφικού τμήματος της «Γραμμής Α.Ε.», η οποία εξέδιδε τότε τα περιοδικά ΕΝΑ, ΜΙΑ, TV-3, ΔΥΟ, ΤΕΤΑΡΤΟ και τις εφημερίδες «24 Ώρες» και «Καθημερινή».
Όταν μετά από δύο χρόνια αποχωρεί από την “Γραμμή Α.Ε.”, συνεργάζεται με την εκδοτική εταιρεία  Τεγόπουλος-Μανιατέας και φωτογραφίζει τον Τόμο Νο 12  "ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ"  του “Νέου Παγκόσμιου Άτλαντα”, την τρίτομη “Ελληνική Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια”, κατα αποκλειστικότητα (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 1999) και όλα τα ελληνικά θέματα της πολύτομης εγκυκλοπαίδειας “Δομή”.
Η τελευταία του εργασία ήταν το αποκλειστικό φωτογραφικό υλικό των 52 τόμων με τίτλο “Ελλάδα” των εκδόσεων “Δομή” , με ειδική προσφορά της εφημερίδας “Το Βήμα”.  Κατά τη διάρκεια της πολύχρονης και αξιόλογης καριέρας του, λαμβάνει μέρος σε εκθέσεις ατομικές, ομαδικές και διεθνείς αποσπώντας ανάλογες διακρίσεις.

Την άνοιξη του 1999 ο εκπρόσωπος των βραβείων Guinness στην Ελλάδα, έχοντας δει παλιότερο δημοσίευμα περιοδικού αφιερωμένο σ’ εκείνον, του ανακοινώνει την δυνατότητα να διεκδικήσει μια θέση στο βιβλίο. Έτσι, το 2001, γίνεται κάτοχος του Βραβείου Guinness για τη μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή φωτογραφικών μηχανών παγκοσμίως, που αποτελείται από περίπου 1.000 μηχανές.

Ralph Gibson



"Μισώ ό,τι είναι εφήμερο μέσα σε μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία οφείλει να είναι πλήρης από την ύλη της. Αυτό που αγαπώ μέσα σε μια φωτογραφία είναι η πληρότητα του περιεχομένου της".


"Δεν εφευρίσκω τίποτα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να εκφράσω μια ιδέα με τη φωτογραφία. Σ' αυτή την άποψη είμαι κάθετα τυποποιημένος. Είμαι ερωτευμένος με τη φωτογραφική έμπνευση αυτή καθεαυτή".




Συνέντευξη στον Patrick Roegiers, "Art Press" Magazine

- Πώς αποφασίζετε να τραβήξετε μια φωτογραφία; Ποιο είναι το μέρος της προμελέτης ή του αυτοσχεδιασμού στις εικόνες σας, και τι κάνει να φτάνετε στο σημείο να βλέπετε αυτό που κανείς δε βλέπει;  


Θέλετε το μυστικό μου! Στην αρχή το σημαντικότερο για μένα είναι πως δεν υπάρχει γεγονός. Γενικά το πρώτο πράγμα που βλέπουμε μέσα σε μια φωτογραφία είναι ένα γεγονός. Το πρώτο πράγμα που κάνω, είναι να μη βλέπω τίποτα, δεν ψάχνω να δω κάποιο πράγμα αλλά να κοιτάξω τον τοίχο ή την λεπτομέρεια μιας κουρτίνας. Εάν έχω τη δύναμη και την υπομονή να παρατηρώ έντονα αυτό το κομμάτι της κουρτίνας θα έχω ίσως μια εικόνα. Ενδιαφέρομαι για το συναίσθημα που εμψυχώνει τα πράγματα. Κοιτάξτε αυτή τη φωτογραφία που έχω κάνει, ενός ανθρώπου που κοιτάζει την εφημερίδα του χωρίς γυαλιά. Τι αισθάνεται αυτός; Αυτή είναι η αιτία για την οποία τον "τράβηξα" σε φωτογραφία. Για να δείξω αυτό που εγώ αισθάνθηκα, βλέποντας αυτόν τον άντρα που κοιτάζει την εφημερίδα του χωρίς γυαλιά.



Ralph Gibson



Θάνος Μούρραη Βελλούδιος



Ο Ελάχιστος Φαντασιομέτρης

«Δεν είμαι DADA, αλλά DAGADA»



Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1895 και πέθανε το 1992. Προερχόταν από πλούσια οικογένεια. Ο παππούς του, Αθανάσιος Ρουσόπουλος, ήταν καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ο πατέρας του Βελλούδης καθηγητής Μαθηματικών και Αστρονομίας με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Ηταν μια οικογένεια πανεπιστημιακών με ισχυρές αστικές καταβολές αλλά και με διεθνή εμπειρία μέσω της γιαγιάς του, η οποία ήταν μια Μάρεϊ με ρίζες που έφταναν ώς τον Βρετανό δούκα του 'Αθολ.

Toλμηρός αεροπόρος, διακρίθηκε για τα κατορθώματά του στη Μικρά Ασία, πρωτοπόρος του κινήματος Νταντά στην Ελλάδα, συνθέτης που «ξετούρκεψε τον ζεϊμπέκικο» κατά παραγγελία του Αγγελου Σικελιανού και της Εύας Πάλμερ στις Δελφικές Εορτές, λαογράφος που ασχολήθηκε με τα φαλλικά δρώμενα και τις φορεσιές, ηθοποιός σε ταινίες του Γιώργου Πανουσόπουλου αλλά και του Παντελή Βούλγαρη, «δάσκαλος» του Γιάννη Τσαρούχη, απίθανος λογοπλάστης, κοσμοπολίτης, αριστοκράτης και λαϊκός μαζί, ενέπνευσε ακόμα και τραγούδι από τον Βαμβακάρη.

Ο λόγος για τον πολυσχιδή, καινοτόμο Θάνο Μούρραη-Βελλούδιο (1895-1992), έναν άνθρωπο-ορχήστρα, ο οποίος συνέλαβε την τέχνη αλλά και την Ιστορία ως αέναο παιχνίδι και διαρκή δοκιμασία, ενώ έζησε μια πλούσια σε εμπειρίες και περιπέτειες ζωή διασχίζοντας με ορμή τον 20ό αιώνα.
Πολλά είναι τα επίθετα που ακολουθούν τον Θάνο Μούρραη-Βελλούδιο: Ελληνευρέτης, Ελληνοδίφης, Δέλφις, Ανεμοπόρος.



Θάνος Βελλούδιος, φωτό Ανδρέας Εμπειρίκος



Ο ίδιος επέμενε «Δεν είμαι DADA, αλλά DAGADA!» και προτιμούσε να αποκαλεί τον εαυτό του «φαντασιομέτρη». Τι ακριβώς είναι αυτό; Η μανία του να μαζεύει ευτελή αντικείμενα, κυρίως παλιά εξαρτήματα, και να φτιάχνει έργα τέχνης με αυτά, σαν readymade με ισχυρή συμβολική δύναμη, τα οποία στη συνέχεια ο Ανδρέας Εμπειρίκος τα φωτογράφιζε με εκπληκτικό τρόπο, ενώ ο Βελλούδιος έγραφε μικρά κείμενα με φαντασιακά στοιχεία κάτω από τις φωτογραφίες.

Από το Blogger.
Back to Top