Σκέψεις για τη φωτογραφία


"...το ασπρόμαυρο μου δίνει τη δυνατότητα να συγκεντρωθώ στην ένταση των προσώπων, στη συμπεριφορά τους, στο βλέμμα τους, χωρίς να με παρασύρει το χρώμα. Δεν είναι έτσι η πραγματικότητα, ωστόσο, όταν κοιτάζουμε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία εισέρχεται μέσα μας, τη χωνεύουμε και ασυνείδητα τη χρωματίζουμε. Το ασπρόμαυρο, αυτή η αφαίρεση αφομοιώνεται από τον θεατή, ο οποίος στη συνέχεια ιδιοποιείται την φωτογραφία. 
Τη φύση και τους ανθρώπους για να τους φωτογραφίσεις πρέπει να τους αγαπήσεις και να τους σεβαστείς. Γι αυτό χωρίς δισταγμό επιλέγω το ασπρόμαυρο. Αυτή τη δύναμη του ασπρόμαυρου τη βρίσκω εκπληκτική. Το ασπρόμαυρο είναι η προτίμησή μου, η επιλογή μου, ο εξαναγκασμός που μου δημιουργεί δυσκολίες..."   
Sebastião Salgado: "De ma terre a la Terre"



Salgado and his wife Lelia in Terra




"Τέχνη είναι η συγκίνηση των αισθήσεων, η χαρά του πνεύματος που μετρά και εκτιμά, η αναγνώριση μιας αξονικής αρχής που αγγίζει το βάθος του είναι μας. Τέχνη είναι εκείνη η καθαρή δημιουργία του πνεύματος που μας δείχνει, σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις, τα υπέρτατα όρια της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Και ο άνθρωπος νιώθει απέραντη ευτυχία, όταν αισθάνεται ότι δημιουργεί."
Le Corbusier: "Vers une Architecture", 1923



Le Corbusier




Artur Pastor



Γεννήθηκε το 1922 στο Alter do Chão στη Πορτογαλία και πέθανε το 1999 στη Λισαβόνα.
Φωτογράφος που αποτύπωσε με τη δουλεία του τους ανθρώπους της θάλασσας και του μόχθου. Στη δεκαετία του '50 και του '60 φωτογραφίζει κυρίως με ασπρόμαυρο φίλμ.  Ο Pastor θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους πορτογάλους φωτογράφους και μεγάλος δεξιοτέχνης της φωτογραφικής τεχνικής.  Ξεκίνησε τη καριέρα του τη δεκαετία του 1940 πιστός πάντα στη Rolleiflex.
Ταξιδεψε όλη τη χώρα και άφησε ένα τεράστιο φωτογραφικό έργο αποτυπώνωντας εικόνες μίας Πορτογαλίας που δεν υπάρχει πιά. Οι φωτογραφίες του αποπνέουν αρμονία, δυναμισμό, λυρισμό, αγάπη για τον άνθρωπο και τον μόχθο του.

Η πάλη του ανθρώπου με τη θάλασσα ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση. Τα φτωχά χωριά της παράκτιας και ορεινής πορτογαλίας, ψαράδες ξυπόλιτοι με σκαμένα πρόσωπα από τη θάλασσα φροντίζουν τα δίκτυα τους, γυναίκες με τα τσεμπέρια  στο σπίτι και στις βάρκες να βοηθούν τους άντρες. Αγρότες στα χωράφια τους, στο αλώνισμα, στο καμάτεμα, στις ελιές, γυναίκες που γνέθουν και φροντίζουν το σπίτι., άνθρωποι στις αγορές να πουλούν την πραμάτια τους.

Αυτή η φωτογραφική δουλειά ντοκουμέντου ύψωσε τον Pastor στην κορυφή της φωτογραφικής τέχνης.




"Film und Foto", Στουτγάρδη 1929


Η 'Εκθεση που οριοθέτησε τη φωτογραφία του 20ου αιώνα και σηματοδότησε την εμφάνιση  μιας νέας πρακτικής θεωρίας και ιστοριογραφίας του μέσου.



Yποκινούμενη εν μέρει από τον αντίκτυπο του Α'Παγκοσμίου  Πολέμου, η εικαστική κουλτούρα της Γερμανίας της Βαϊμάρης είχε επικεντρωθεί ολοένα και περισσότερο στη φωτογραφική και κινηματογραφική εικόνα σε όλες τις μορφές της: συμφωνά με ορισμένους συγγραφείς αυτό συνέβη με σκοπό την απομάκρυνση από τα παραδοσιακά πρότυπα πολιτιστικής παραγωγής που επικρατούσαν ακόμη στη Γαλλία, την Αγγλία και την Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Οργανωμένη από τον Γκουσταβ Στόστζ (με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα Βέρνχαρντ Πάνκοκ, του σχεδιαστή τυπογραφίας Γιαν Τσίχολντ και άλλων) για λογαριασμού της Deutscher Werkbund (που ιδρύθηκε το 1907 για να επανασυνδέσει τη βιομηχανία, με τη βιοτεχνική και την καλλιτεχνική παραγωγή), η έκθεση «Film und Foto» παρουσίασε μια τρομερή ποικιλία διεθνών φωτογραφικών πρακτικών.

Περισσότεροι από 200 φωτογράφοι εξέθεσαν 1.200 φωτογραφίες και κάθε εθνικό τμήμα είχε τον δικό του έφορο. Ο Έντουαρντ Γουέστον και ο Έντουαρντ Στάιχεν ανέλαβαν το ρόλο αυτό για το τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο περιλάμβανε έργα του ίδιου του Γουέστον, του γιου του Μπρετ Γουέστον, του Τσαρλς Σίλερ και της Ιμοτζεν Κάνινγκχαμ,  ο Κριστιάν Ζερβός παρουσίασε τον Ευγένιο Ατζέ και τον Μαν Ρέι για τη Γαλλία ο ολλανδός σχεδιαστής και τυπογράφος Πιτ Σβαρτ ήταν υπεύθυνος για το ολλανδικό και το βελγικό τμήμα ο Ελ Αισίτσκι επέλεξε τα έργα που παρουσιάσθηκαν για τη Σοβιετική Ένωση, ενώ ο Λάζλο Μοχόλι Νάγκι και ο Στοτζ ήταν έφοροι του γερμανικού τμήματος, με έργα μεταξύ άλλων των 'Ενε Μοσμπάχερ, Ένε Μπίρμαν, 'Ερχαρντ Ντόρνερ και Βίλι Ρούγκε.




Ο Μοχόλι Νάγκι είχε επίσης την ιδέα και σχεδίασε την πρώτη αίθουσα, στην οποία παρουσιάζονταν η ιστορία και οι τεχνικές της φωτογραφίας, και σε μια τρίτη αίθουσα, τον δικό του χωριστό εκθεσιακό χώρο, παρουσίασε τις αρχές και τα υλικά του έργου του Malerei, Photographic, Film (Ζωγραφική, Φωτογραφία, Ταινία) το οποίο δημοσιεύθηκε ως βιβλίο του Μπάουχαους το 1925.

Frank Stella



"...αυτό που βλέπεις είναι αυτό που βλέπεις..."



«Υπάρχουν δύο προβλήματα στη ζωγραφική», παρατήρησε ο Στέλα με το γνωστό ύφος του το 1960. «Το ένα είναι να ανακαλύψει κανείς τι είναι η ζωγραφική, και το άλλο είναι να ανακαλύψει πώς να κατασκευάσει έναν πίνακα». 

Στην πράξη, η λύση του ήταν να συνδυάσει τα δύο προβλήματα  να δείξει τι είναι η ζωγραφική μέσω της επίδειξης της κατασκευής ενός πίνακα. Για το φίλο του από το κολέγιο, τον κριτικό Μάικλ Φράιντ, που ήθελε να συμπεριλάβει τον Στέλα στην αφήγηση του σχετικά με τη μοντερνιστική αφαίρεση, η λογική αυτή ήταν απόρροια του κυβισμού διαμέσου του Μοντριάν. Για τον παιδικό του φίλο, τον μινιμαλιστή Καρλ Αντρέ, που επεξεργαζόταν μια διαφορετική γενεαλογία του μοντερνισμού, η λογική αυτή ήταν κονστρουκτιβιστική στον υλισμό της (ο Στέλα εφάρμοζε «ταυτόσημες, διακριτές μονάδες», σχολίασε κάποτε ο Αντρέ, «[οι οποίες] δεν είναι λωρίδες, αλλά πινελιές»), «Ο Καρλ Αντρέ και εγώ μαλώναμε για την ψυχή του», παρατήρησε εκ των υστέρων ο Φράιντ, και η αντιπαράθεση συνεχίσθηκε τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960.



Frank Stella


Το 1960 ο Στέλα άρχισε να χρησιμοποιεί μεταλλικές μπογιές (αλουμίνιο και χαλκό) και οικιακές μπογιές, άρχισε επίσης να διαμορφώνει τους καμβάδες του, πρώτα με μικρές εγκοπές που ανακατεύθυναν τις λωρίδες, έπειτα με μεγάλες προσθήκες επιπέδων. Για τον Φράιντ, οι νέες αυτές μπογιές έδιναν την εντύπωση απόλυτης οπτικότητας για τον Αντρέ, σήμαιναν μια τετριμμένη υλικότητα.

Από το Blogger.
Back to Top