Είναι μοντέλα; Είναι πολιτικοί; Είναι καλλιτέχνες; Οχι. Είναι η Ρεμπέκα Ντεμάν, ένα κορίτσι από τη Λιβερία που βιάστηκε κι έγινε μητέρα στα 13, η Ζίπι, μια γιαγιά από την Κένια, και η Ρενγκ, μια γυναίκα που έχει αφιερωθεί στο να βοηθά παιδιά στην Καμπότζη.
Ολες τους, όμως, από τα άγνωστα χωριά τους βρέθηκαν μέσα από τεράστιες φωτογραφίες στις όχθες του Σηκουάνα, σε κτίρια του Παρισιού, σε φαβέλες στο Ρίο ντε Ζανέιρο, στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο.
Ο JR προέρχεται από μία μέση γαλλοτυνησιακή οικογένεια, είναι αυτοδίδακτος και αποφάσισε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία πριν από δέκα χρόνια, επειδή αγόρασε τυχαία μία φθηνή κάμερα στο Μετρό του Παρισιού. Σήμερα αυτή η ανέμελη αλλά καθόλου ερασιτεχνική του ματιά πωλείται πολύ ακριβά.
Οι φωτογραφίες του φτάνουν στις γαλλικές γκαλερί μέχρι και 12.000 ευρώ (σε κανονικά μεγέθη φυσικά).
Τα τελευταία χρόνια -με τη βοήθεια των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα» και την τόλμη των 27 του χρόνων- αποφάσισε να περιπλανηθεί στον κόσμο αναζητώντας τη γυναικεία ματιά. Στην πραγματικότητα ήθελε να δει πώς καθρεφτίζεται στα μάτια των γυναικών ο πόνος, η φτώχεια, η βία που υφίστανται. Σταθμοί του η Βραζιλία, η Ινδία, η Καμπότζη, η Σιέρα Λεόνε, το Σουδάν, η Κένια και όποιες άλλες περιοχές «φιλοξένησαν» εμφύλιες διαμάχες.
Ο ίδιος συμμερίζεται απολύτως ότι οι γυναίκες είναι πάντα σε δεινή θέση «Σε περίοδο ειρήνης πέφτουν θύματα διακρίσεων και σε περίοδο πολέμου είναι στόχοι». Γι' αυτό και θέλει πάση θυσία να αφήσει ένα τόνο ελπίδας. Κι οι ίδιες, όμως, το έχουν ανάγκη: «Νομίζω ότι έχω κι εγώ τον τρόπο να βοηθήσω. Θέλω να μιλήσω γιατί έτσι θα μάθει ο κόσμος πώς ζούμε», λέει μια πιτσιρίκα δειλά.
Όλη η περιφέρεια του Ile Saint-Louis μεταμορφώνεται σε μία τεράστια έκθεση από φωτογραφίες γυναικείων ματιών. Ακόμη και οι γέφυρες που συνδέουν το νησί με τη δεξιά και την αριστερή όχθη του Παρισιού θα μετατραπούν ως το Σάββατο το βράδυ σε γέφυρες ματιών. Αυτό θεωρείται από κάποιους η πιο φιλόδοξη καλλιτεχνική δημιουργία που έχει γίνει στο Παρίσι μετά το 1985, όταν ο Αμερικανοβούλγαρος καλλιτέχνης Christo τύλιξε την Pont-Neuf με ένα μεταξωτό υλικό στο χρώμα της άμμου....
Τα μάτια ανήκουν σε ‘’γυναίκες-ηρωίδες’’ όπως η Zippy Vugutsa, γιαγιά στην Κένυα, η Peng Phan, μία γυναίκα που βοηθά παιδιά του δρόμου στην Καμπότζη και η Rebecca Deman μία δεκατριάχρονη μόνη μητέρα, θύμα του εμφυλίου πολέμου και βιασμού στην Λιβερία. Πίσω από την έκθεση βρίσκεται ο JR, ένας νέος Γάλλος φωτογράφος και γκραφιτάς, ο οποίος δεν δίνει ποτέ το πραγματικό του όνομα και έχει γίνει γνωστός τα τελευταία 4 χρόνια. Αυτό που κάνει είναι να κολλάει, τις περισσότερες φορές απρόσκλητος, γιγαντιαίες φωτογραφίες κατά τη διάρκεια εμφύλιων συγκρούσεων .
Φωτογράφισε πορτρέτα Παλαιστινίων και Ισραηλινών και στη συνέχεια τα κόλλησε στο Τείχος. Ποιοι ήταν οι Παλαιστίνιοι και ποιοι οι Ισραηλινοί κανείς δεν μπορούσε να διαχωρίσει με σιγουριά. Το πιο διάσημο έργο του είναι τα τρία πορτρέτα, ενός ιμάμη, ενός ραβίνου και ενός παπά τα οποία κόλλησε το ένα δίπλα στο άλλο.
Τα μάτια των γυναικών είναι το αποτέλεσμα μίας δίχρονης περιήγησης στον κόσμο που την ονόμασε ‘’Women are Heroes’’. Στόχο είχε να να αναδείξει το κουράγιο και τον πόνο γυναικών που υφίστανται την φτώχεια και την βία στην Βραζιλία, στην Ινδία, στην Καμπότζη, στη Σιέρρα Λεόνε, στο Σουδάν, στην Κένυα και στη Λιβερία...
Διαβαστε περισσοτερα...
