Σκέψεις για τη φωτογραφία


"...το ασπρόμαυρο μου δίνει τη δυνατότητα να συγκεντρωθώ στην ένταση των προσώπων, στη συμπεριφορά τους, στο βλέμμα τους, χωρίς να με παρασύρει το χρώμα. Δεν είναι έτσι η πραγματικότητα, ωστόσο, όταν κοιτάζουμε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία εισέρχεται μέσα μας, τη χωνεύουμε και ασυνείδητα τη χρωματίζουμε. Το ασπρόμαυρο, αυτή η αφαίρεση αφομοιώνεται από τον θεατή, ο οποίος στη συνέχεια ιδιοποιείται την φωτογραφία. 
Τη φύση και τους ανθρώπους για να τους φωτογραφίσεις πρέπει να τους αγαπήσεις και να τους σεβαστείς. Γι αυτό χωρίς δισταγμό επιλέγω το ασπρόμαυρο. Αυτή τη δύναμη του ασπρόμαυρου τη βρίσκω εκπληκτική. Το ασπρόμαυρο είναι η προτίμησή μου, η επιλογή μου, ο εξαναγκασμός που μου δημιουργεί δυσκολίες..."   
Sebastião Salgado: "De ma terre a la Terre"



Salgado and his wife Lelia in Terra




"Τέχνη είναι η συγκίνηση των αισθήσεων, η χαρά του πνεύματος που μετρά και εκτιμά, η αναγνώριση μιας αξονικής αρχής που αγγίζει το βάθος του είναι μας. Τέχνη είναι εκείνη η καθαρή δημιουργία του πνεύματος που μας δείχνει, σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις, τα υπέρτατα όρια της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Και ο άνθρωπος νιώθει απέραντη ευτυχία, όταν αισθάνεται ότι δημιουργεί."
Le Corbusier: "Vers une Architecture", 1923



Le Corbusier




Τεκμήρια οικογενειακής ιστορίας



Απο τα οικογενειακά πορτραίτα του 16ου αιώνα στα φωτογραφικά οικογενειακά άλμπουμ του 19ου αιώνα.



Σε αρκετά πορτραίτα του 16ου αιώνα βρίσκουμε επιγραφές σαν κι αυτή: AΕtatis suae 29 (στο εικοστό ένατο έτος της ηλικίας του), μαζί με την ημερομηνία που ζωγραφίστηκε ο πίνακας, ANDNI1551 -(πορτραίτο του Ζαν Φέρναγκουτ από τον Πουρμπύς, Μπρυζ). Στα πορτραίτα των επιφανών προσώπων, στα πορτραίτα της Αυλής, η αναφορά αυτή λείπει συνήθως. Τη συναντάμε όμως και πάλι γραμμένη πάνω στον πίνακα ή πάνω στο παλαιό πλαίσιο των οικογενειακών πορτραίτων, τα οποία συνδέονται με έναν οικογενειακό συμβολισμό. Ανάμεσα στα πιο παλιά, ίσως, ξεχωρίζουμε το εξαίρετο πορτραίτο της Μαργκερίτ Βαν Έυκ: Επάνω αναγράφεται: co(n)iux m(eus)s Joh-(hann)es me c(om) plevit an(n)o 1439, 17 Junii [πόση προσοχή στην ακρίβεια: ο άντρας μου με ζωγράφισε στις 17 Ιουνίου 1439]  και κάτω: AEtas mea triginta trium an(n)orum - 33 χρόνων. Πολύ συχνά, αυτά τα πορτραίτα του 16ου άιώνα υπάρχουν κατά ζεύγη: ένα για τη γυναίκα, το άλλο για τον άντρα. Και το ένα και το άλλο φέρνουν την ίδια ημερομηνία, που κατά συνέπεια επαναλαμβάνεται δύο φορές, καθώς και την ηλικία των δύο συζύγων: οι δύο πίνακες του Πουρμπύς, του Ζαν Φέρναγκουτ και της γυναίκας του, της Αντριέν ντε Μπυκ, φέρνουν έτσι την ίδια ένδειξη, Anno domini 1551 (Έτος 1551), ενώ για τον άνδρα σημειώνεται: AEtatis suae 29 (Ηλικία: 29) και για τη γυναίκα: 19.



Margareta Van Eyck


Louis Mendes



Ο τελευταίος πλανόδιος αναλογικός φωτογράφος στη Νέα Υόρκη



Ο Mendes γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από τζαμαϊκανή οικογένεια εργατών το 1940.
Πρωτοήρθε σε επαφή με τη φωτογραφία φωτογραφίζοντας οικογενειακά γεγονότα και στιγμές.
Σπούδασε ως Ηλεκρονικός στο RCA Institute of Technology και αργότερα δούλεψε ως πωλητής σε διάφορα εμπορικά κέντρα όπως το Macy's, κ.α.
Αποφασίζει τελικά να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη φωτογραφία και από το 1970 ταξιδεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να φωτογραφίσει ανθρώπους σε δημόσιους χώρους. Ειδικεύτηκε στο πορτραίτο και φωτογράφισε πολλές διασημότητες όπως τους Spike Lee, Denzel Washington, Cab Calloway, Tito Puente, Gordon Parks και άλλους.

'Εχει δουλέψει σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, σε γάμους στο δημαρχείο, σε θέατρα, σε μαιευτήρια, στο χριστουγεννιάτικο δέντρο του  Rockefeller Center, τις παρελάσεις της πόλης, κ.α. Ανέπτυξε μια δικία του τεχνική διπλοέκθεσης όπου τοποθετεί τα πρόσωπα στον "ουρανό", για να χωράνε στο κάδρο από τη μία και από την άλλη για να είναι ψηλά....

Χρησιμοποιεί μία Graflex Speed Graphic του 1959 και μία Polaroid Spectra μεσαίου και μεγάλου φορμά, φωτογραφίζοντας για περισσότερα από πενήντα χρόνια τους Νεοϋρκέζους. 'Oλες οι φωτογραφίες του είναι  στιγμής  είτε έγχρωμες είτε  ασπρόμαυρες.
Σε αντιδιαστολή με τον Bill Cunningham, που τεκμηρίωσε για περισσότερο από σαράντα χρόνια τις στυλιστικές επιλογές των Νεοϋρκέζων για τους Times, ο Mendes φωτογραφίζει τους ανθρώπους πουλώντας τη στιγμιαία φωτογραφία του για είκοσι δολάρια, την οποία και τοποθετεί στο δικό του υπογεγραμμένο χάρτινο πλαίσιο.




"Ακρόπολη, η καθαρή δημιουργία του Πνεύματος", Le Corbusier




"Τέχνη είναι η συγκίνηση των αισθήσεων, η χαρά του πνεύματος που μετρά και εκτιμά, η αναγνώριση μιας αξονικής αρχής που αγγίζει το βάθος του είναι μας. Τέχνη είναι εκείνη η καθαρή δημιουργία του πνεύματος που μας δείχνει, σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις, τα υπέρτατα όρια της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Και ο άνθρωπος νιώθει απέραντη ευτυχία, όταν αισθάνεται ότι δημιουργεί."


Παρθενώνας, η αποφασιστική στιγμή της Αρχιτεκτονικής.


Φωτογραφίες: Frederic Boissonnas, "Collignon Le Parthenon" και "L'Acropoles"


Ό,τι κάνει ένα ωραίο πρόσωπο να ξεχωρίζει είναι η ποιότητα των χαρακτηριστικών του και μια εντελώς ιδιαίτερη αξία των σχέσεων που τα συνδέουν μεταξύ τους. Ο τύπος του προσώπου είναι κοινός για όλους: μύτη, στόμα, μέτωπο, κλπ. Ώς έναν βαθμό, το ίδιο ισχύει για τις μεταξύ τους αναλογίες. Υπάρχουν εκατομμύρια πρόσωπα φτιαγμένα πάνω σε αυτούς τους βασικούς τύπους, και όμως είναι όλα διαφορετικά: παραλλαγή της ποιότητας των χαρακτηριστικών και παραλλαγή των σχέσεων που τα συνδέουν. Λέγεται ότι ένα πρόσωπο είναι ωραίο, όταν η ακρίβεια του πλασίματος και η σχέση ανάμεσα στα χαρακτηριστικά αποκαλύπτουν αναλογίες που τις αισθανόμαστε αρμονικές επειδή προκαλούν μέσα μας, πέρα από τις αισθήσεις, μια αντήχηση και ένα είδος αρμονικής κλίμακας αρχίζει να πάλλεται,  ανερμήνευτο ίχνος του απόλυτου που προϋπάρχει στο βάθος του είναι μας.


Αυτή η αρμονική κλίμακα που πάλλεται μέσα μας είναι το κριτήριο για την αρμονία. Αυτός πρέπει να είναι ο άξονας πάνω στον οποίο είναι οργανωμένος ο άνθρωπος, σε τέλεια συμφωνία με τη φύση και πιθανώς το σύμπαν, ο άξονας οργάνωσης που πρέπει να είναι ο ίδιος με εκείνον προς τον οποίο ευθυγραμμίζονται όλα τα φαινόμενα και τα δημιουργήματα της φύσης. Τούτος ο άξονας μας οδηγεί στην υπόθεση μιας ενιαίας διαχείρισης του σύμπαντος, την παραδοχή μιας μοναδικής βούλησης στην πρωταρχική στιγμή. Οι νόμοι της φυσικής στηρίζονται επίσης σε αυτό τον άξονα και, αν αναγνωρίζουμε (και αγαπάμε) την επιστήμη και τα έργα της, είναι επειδή και η μεν και τα δε μοιάζουν προδιαγεγραμμένα από αυτή την πρωταρχική βούληση. Αν τα αποτελέσματα του υπολογισμού μάς φαίνονται ικανοποιητικά και αρμονικά, είναι επειδή προέρχονται από τον άξονα. Αν, με τον υπολογισμό, το αεροπλάνο παίρνει την όψη ψαριού, ενός δημιουργήματος της φύσης, είναι γιατί ξαναβρίσκει τον άξονα.





Παρθενώνας.  Όρθωσαν στην Ακρόπολη ναούς που διαπνέονται από μία μόνο σκέψη, και έχουν συσπειρώσει γύρω τους το έρημο τοπίο, υποτάσσοντας το στη σύνθεση. Έτσι, από όλα τα σημεία του ορίζοντα, η σκέψη είναι μία και μοναδική. Γι' αυτό δεν υπάρχουν άλλα αρχιτεκτονικά έργα με τέτοιο μεγαλείο. Ο άνθρωπος μιλάει «δωρικά» όταν, με το ύψος των προθέσεων του και τη θυσία του τυχαίου, φτάνει στην ανώτερη επικράτεια του πνεύματος: την αυστηρότητα.


Από το Blogger.
Back to Top