Σκέψεις για τη φωτογραφία


"...το ασπρόμαυρο μου δίνει τη δυνατότητα να συγκεντρωθώ στην ένταση των προσώπων, στη συμπεριφορά τους, στο βλέμμα τους, χωρίς να με παρασύρει το χρώμα. Δεν είναι έτσι η πραγματικότητα, ωστόσο, όταν κοιτάζουμε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία εισέρχεται μέσα μας, τη χωνεύουμε και ασυνείδητα τη χρωματίζουμε. Το ασπρόμαυρο, αυτή η αφαίρεση αφομοιώνεται από τον θεατή, ο οποίος στη συνέχεια ιδιοποιείται την φωτογραφία. 
Τη φύση και τους ανθρώπους για να τους φωτογραφίσεις πρέπει να τους αγαπήσεις και να τους σεβαστείς. Γι αυτό χωρίς δισταγμό επιλέγω το ασπρόμαυρο. Αυτή τη δύναμη του ασπρόμαυρου τη βρίσκω εκπληκτική. Το ασπρόμαυρο είναι η προτίμησή μου, η επιλογή μου, ο εξαναγκασμός που μου δημιουργεί δυσκολίες..."   
Sebastião Salgado: "De ma terre a la Terre"



Salgado and his wife Lelia in Terra


Ralph Gibson



"Μισώ ό,τι είναι εφήμερο μέσα σε μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία οφείλει να είναι πλήρης από την ύλη της. Αυτό που αγαπώ μέσα σε μια φωτογραφία είναι η πληρότητα του περιεχομένου της".


"Δεν εφευρίσκω τίποτα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να εκφράσω μια ιδέα με τη φωτογραφία. Σ' αυτή την άποψη είμαι κάθετα τυποποιημένος. Είμαι ερωτευμένος με τη φωτογραφική έμπνευση αυτή καθεαυτή".




Συνέντευξη στον Patrick Roegiers, "Art Press" Magazine

- Πώς αποφασίζετε να τραβήξετε μια φωτογραφία; Ποιο είναι το μέρος της προμελέτης ή του αυτοσχεδιασμού στις εικόνες σας, και τι κάνει να φτάνετε στο σημείο να βλέπετε αυτό που κανείς δε βλέπει;  


Θέλετε το μυστικό μου! Στην αρχή το σημαντικότερο για μένα είναι πως δεν υπάρχει γεγονός. Γενικά το πρώτο πράγμα που βλέπουμε μέσα σε μια φωτογραφία είναι ένα γεγονός. Το πρώτο πράγμα που κάνω, είναι να μη βλέπω τίποτα, δεν ψάχνω να δω κάποιο πράγμα αλλά να κοιτάξω τον τοίχο ή την λεπτομέρεια μιας κουρτίνας. Εάν έχω τη δύναμη και την υπομονή να παρατηρώ έντονα αυτό το κομμάτι της κουρτίνας θα έχω ίσως μια εικόνα. Ενδιαφέρομαι για το συναίσθημα που εμψυχώνει τα πράγματα. Κοιτάξτε αυτή τη φωτογραφία που έχω κάνει, ενός ανθρώπου που κοιτάζει την εφημερίδα του χωρίς γυαλιά. Τι αισθάνεται αυτός; Αυτή είναι η αιτία για την οποία τον "τράβηξα" σε φωτογραφία. Για να δείξω αυτό που εγώ αισθάνθηκα, βλέποντας αυτόν τον άντρα που κοιτάζει την εφημερίδα του χωρίς γυαλιά.



Ralph Gibson



Θάνος Μούρραη Βελλούδιος



Ο Ελάχιστος Φαντασιομέτρης

«Δεν είμαι DADA, αλλά DAGADA»



Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1895 και πέθανε το 1992. Προερχόταν από πλούσια οικογένεια. Ο παππούς του, Αθανάσιος Ρουσόπουλος, ήταν καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ο πατέρας του Βελλούδης καθηγητής Μαθηματικών και Αστρονομίας με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Ηταν μια οικογένεια πανεπιστημιακών με ισχυρές αστικές καταβολές αλλά και με διεθνή εμπειρία μέσω της γιαγιάς του, η οποία ήταν μια Μάρεϊ με ρίζες που έφταναν ώς τον Βρετανό δούκα του 'Αθολ.

Toλμηρός αεροπόρος, διακρίθηκε για τα κατορθώματά του στη Μικρά Ασία, πρωτοπόρος του κινήματος Νταντά στην Ελλάδα, συνθέτης που «ξετούρκεψε τον ζεϊμπέκικο» κατά παραγγελία του Αγγελου Σικελιανού και της Εύας Πάλμερ στις Δελφικές Εορτές, λαογράφος που ασχολήθηκε με τα φαλλικά δρώμενα και τις φορεσιές, ηθοποιός σε ταινίες του Γιώργου Πανουσόπουλου αλλά και του Παντελή Βούλγαρη, «δάσκαλος» του Γιάννη Τσαρούχη, απίθανος λογοπλάστης, κοσμοπολίτης, αριστοκράτης και λαϊκός μαζί, ενέπνευσε ακόμα και τραγούδι από τον Βαμβακάρη.

Ο λόγος για τον πολυσχιδή, καινοτόμο Θάνο Μούρραη-Βελλούδιο (1895-1992), έναν άνθρωπο-ορχήστρα, ο οποίος συνέλαβε την τέχνη αλλά και την Ιστορία ως αέναο παιχνίδι και διαρκή δοκιμασία, ενώ έζησε μια πλούσια σε εμπειρίες και περιπέτειες ζωή διασχίζοντας με ορμή τον 20ό αιώνα.
Πολλά είναι τα επίθετα που ακολουθούν τον Θάνο Μούρραη-Βελλούδιο: Ελληνευρέτης, Ελληνοδίφης, Δέλφις, Ανεμοπόρος.



Θάνος Βελλούδιος, φωτό Ανδρέας Εμπειρίκος



Ο ίδιος επέμενε «Δεν είμαι DADA, αλλά DAGADA!» και προτιμούσε να αποκαλεί τον εαυτό του «φαντασιομέτρη». Τι ακριβώς είναι αυτό; Η μανία του να μαζεύει ευτελή αντικείμενα, κυρίως παλιά εξαρτήματα, και να φτιάχνει έργα τέχνης με αυτά, σαν readymade με ισχυρή συμβολική δύναμη, τα οποία στη συνέχεια ο Ανδρέας Εμπειρίκος τα φωτογράφιζε με εκπληκτικό τρόπο, ενώ ο Βελλούδιος έγραφε μικρά κείμενα με φαντασιακά στοιχεία κάτω από τις φωτογραφίες.

Joseph Byron


Ο δημιουργός της πρώτης  "selfie"


O  Byron γεννήθηκε στην Αγγλία το 1847. Ακολούθησε τη μακρά παράδοση της οικογένειάς του που ήταν όλοι φωτογράφοι.  Πήγε μετανάστης στην Αμερική το 1888 και κατάφερε να ανοίξει το δικό του φωτογραφικό στούντιο στο Μανχάταν το 1892. Το στούντιο ονομαζόταν "Byron Company" και ειδικεύτηκε στη φωτογράφηση των  παραστάσεων και γενικά των παραγωγών του Broadway.

O Byron το 1909 τράβηξε ο ίδιος την πρώτη φωτογραφία του εαυτού του, δίνοντας κατά μία έννοια, το σύγχρονο ορισμό της φωτογραφίας "selfie".


Joseph Byron, first selfie, 1909
New York City Museum


Από το Blogger.
Back to Top